Okul sözcüğünde sonda yer alan -L ekine yönelik eleştirileri göz ardı etmek doğru değil. Yani bununla yüzleşilmek zorunda. Yaptığım araştırmaya göre, şöyle bir açıklama bulunuyor özetle. Anadolu'da yapılan derlemeler esnasında Urfa yöresinde "Okulağ" diye bir kelime kaydedilmiş olduğu bilgisi var. Mektep, medrese anlamı kayıtlarda vardır deniliyor. Pek çok yerde 1934 Tarama (veya Derleme) sözlüğünde mevcut olduğu söyleniyor, ama ben bulamadım. Buradaki oluşum sürecinin tıpkı "Yayla" (Yaylak/Yaylağ) kelimesinde olduğu gibi gerçekleştiği görüşü öne sürülmüş. Önceleri sondaki "ğ" atılarak Fransızca "ekole" kelimesindeki gibi "okula" diye kullanılmak istenmiş bir süre. Daha sonra da "a" harfi de terk edilerek tamamen okul biçimi tercih edilmiş. Yani aslında bir tür evrim geçirmiş kısa bir süre içerisinde.

Buna karşın dilimizde çok nadiren de olsa "L" ekine de (yapım eki olarak) rastlamak mümkün. Mesela Anıl diye bir isim var. Işıl kelimesi var yine... Ödül yine günlük dilde kullandığımız bir sözcük.

Fakat sonuçta ne olursa olsun şu anda Türkiye'deki yüz binlerce binanın üzerinde tabelalarda yer alıyor, resmi evrakların üzerinde bu Okul kelimesi kullanılıyor. Hiç de garibimize gitmiyor. Kulağımız uygun buluyor. Gayet de güzel yerleşmiş durumda. Eleştirenlerin kendileri bile günlük hayatta bu sözcüğü kullanıyorlardır. Okumak kökünden türediğini hepimiz çok iyi biliyoruz, anlıyoruz. Beynimiz anlıyor bunu. Dolayısıyla bu kelime Türkçedir. Ne kadar itiraz edilirse edilsin, ne kadar eleştirilirse eleştirilsin artık günümüzde "mektep" demiyoruz.

Sonu L ile biten kelime yok mudur dilimizde? 

Not: Reddetmek için bile olsa bu açıklamaya kimi kaynaklarda değinmişler: "Urfa ağzında rastlandığı ileri sürülen *okulağ sözcüğüyle ilişkilendirilmesi keyfidir." (Alıntı - Etimolojitürkçe)